साबून की शकलं मे
तू तो निकला झाSSSSग ...
लहानपणी साबण ही वैयक्तिक गोष्ट असते ह्याची माझ्या पिढीच्या कोणालाच कल्पना नव्हती. किराणा सामानात जो साबण येत असे तो त्या महिन्याचा साबण. तो अंघोळीव्यतिरिक्त इतर काही काम करत होता की नाही माहीत नाही, जसे 'सुंदर मनमोहक खुशबू' किंवा 'मेरी त्वचा तरुण हो गई' किवा 'तंदुरुस्ती की रक्षा' किंवा 'ज्यादा झाग देता है' वगैरे. आमची पण त्याच्याकडून अशी काही अपेक्षा नसायची. खरेतर साबणाकडून अपेक्षा करतात हेच माहीत नव्हतं.
दूरदर्शन चे युग बहुदा हे खुळ घराघरात घेऊन आले. आमच्या घरी पहिला 'स्वतःचा साबण' आणला तो माझ्या भावाने 'लाईफ बॉय'. त्याला आम्ही लाल रंगाचा दगड म्हणून चिडवायचो. पण तो मात्र त्या लाल दगडाच्या प्रेमात होता. अतिशय उग्रट वास आणि हातात न मावणारा आकार त्यामुळे तर त्याला कायम 'नावडत्या' श्रेणीत बसावे लागले. योगायोगाने नेमके त्याच काळात वर्तमानपत्रात एक लेख आला होता, त्यात हा लाल दगड लाईफबॉय परदेशात प्राण्यांना अंघोळ घालायला वापरतात असे लिहिले होते. झालं माकडाच्या हातात कोलीत मिळालं, मग तर आम्ही आमच्या भावाला त्या लाल उग्रट जाडजूड दगड छाप साबणावरून इतकं चिडवलं असेल.
त्यानंतर एका वेगळ्याच साबणाचे घरंगळत आमच्या घरात प्रवेश केला. निमित्त झाले माझ्या बहिणीचे परदेशी जाणे. तोपर्यंत बाटलीत फक्त शाम्पू नावाचा शिकेकाईला पर्याय मार्केट मध्ये आला होता. साबण मात्र साबणासारखाच वडीच्या रुपातच येत असे. बहिणीने परदेशातून परत येताना बाटलीतील द्रवरूपी साबण पहिल्यांदा आमच्या घरी आणला. कितीतरी दिवस शाम्पू आणि साबणाच्या वेगवेगळ्या बाटल्या ओळखण्यातच वेळ गेला. त्याची सवय होते ना होते ... माझ्या घरात एक परी मोठी होत होती.
एक दिवस शिल्पा कडे आम्ही दोघी गेलो होतो तर तिच्या लेकीने सुंदर सुंदर नानाविध रंगांचे , आकाराचे, वासाचे साबण बनवले होते. एक एक करताकरता दहा / बारा साबणाचे प्रकार आणि आकारही त्या दिवशी आमच्या घरात पर्यायाने आयुष्यात आले आणि चौकोनी साबणाच्या आकाराला तडे गेले. तरीही एक गोष्ट कायम होती, केसांसाठी शाम्पू आणि अंघोळीला साबण, त्यात फारसा बदल झाला नव्हता. शिकेकाईची जागा शाम्पू ने घेतली होती आणि साबणाची द्रवरूप किंवा अनेकविध आकाराउकारातल्या साबणाने इतकाच काय तो बदल.
परी मोठी होत होती तसे तिचे भावविश्व आणि साबण विश्व देखील विस्तारत होते. चेहेऱ्याची वेगळी बाटली, नखांना वेगळी, अंघोळीची वेगळी त्यात भर intimate wash ची. लेकीच्या निमित्ताने साबणाच्या जाहिराती विशेष लक्ष वेधायला लागल्या. मग लक्षात आले हल्ली प्रत्येक गोष्टी साठी वेगळा साबण असतो. हँड वॉश वेगळा, मेनीक्युअर पेडिक्युअर साठी वेगळा, चेहेऱ्याचा वेगळा, अंघोळीसाठी सुद्धा कितीतरी तऱ्हा सॉफ्टफिल (मऊ सुत), स्क्रबर (साबणात रवा टाकल्यासारखा), आयुर्वेदिक त्यातही लिंबोणीचा पाला आणि कोरफड ला जास्त मान... प्रत्येक साबणाला पाच मिनिटं द्यायची म्हंटली तरी साधारण रोज अर्धा तास तरी वाया जाणार. एवढं करूनही परत महिन्याच्या महिन्याला ब्युटी पार्लर ची नेमाने वारी करणारे असंख्य जीव आजूबाजूला आहेतच की. मग इतके नानाविध साबणाचे प्रकार आणून, वापरून काय फायदा ??
साबून की शकलं मे झाक नुसता ... हुउऊऊऊ आमच्या वेळी नव्हतं अस काही.
बहुदा त्यामुळेच शाळेत आणि क्लास ला आपण वेळेत जाऊ शकत होतो. आपल्या शिक्षणात साबणाचा इतका हात ( फेस व्हॅल्यू) असेल असे वाटले नव्हते.
कळावे, लोभ असावा
- स्वाती आवटी दीक्षित
तू तो निकला झाSSSSग ...
लहानपणी साबण ही वैयक्तिक गोष्ट असते ह्याची माझ्या पिढीच्या कोणालाच कल्पना नव्हती. किराणा सामानात जो साबण येत असे तो त्या महिन्याचा साबण. तो अंघोळीव्यतिरिक्त इतर काही काम करत होता की नाही माहीत नाही, जसे 'सुंदर मनमोहक खुशबू' किंवा 'मेरी त्वचा तरुण हो गई' किवा 'तंदुरुस्ती की रक्षा' किंवा 'ज्यादा झाग देता है' वगैरे. आमची पण त्याच्याकडून अशी काही अपेक्षा नसायची. खरेतर साबणाकडून अपेक्षा करतात हेच माहीत नव्हतं.
दूरदर्शन चे युग बहुदा हे खुळ घराघरात घेऊन आले. आमच्या घरी पहिला 'स्वतःचा साबण' आणला तो माझ्या भावाने 'लाईफ बॉय'. त्याला आम्ही लाल रंगाचा दगड म्हणून चिडवायचो. पण तो मात्र त्या लाल दगडाच्या प्रेमात होता. अतिशय उग्रट वास आणि हातात न मावणारा आकार त्यामुळे तर त्याला कायम 'नावडत्या' श्रेणीत बसावे लागले. योगायोगाने नेमके त्याच काळात वर्तमानपत्रात एक लेख आला होता, त्यात हा लाल दगड लाईफबॉय परदेशात प्राण्यांना अंघोळ घालायला वापरतात असे लिहिले होते. झालं माकडाच्या हातात कोलीत मिळालं, मग तर आम्ही आमच्या भावाला त्या लाल उग्रट जाडजूड दगड छाप साबणावरून इतकं चिडवलं असेल.
त्यानंतर एका वेगळ्याच साबणाचे घरंगळत आमच्या घरात प्रवेश केला. निमित्त झाले माझ्या बहिणीचे परदेशी जाणे. तोपर्यंत बाटलीत फक्त शाम्पू नावाचा शिकेकाईला पर्याय मार्केट मध्ये आला होता. साबण मात्र साबणासारखाच वडीच्या रुपातच येत असे. बहिणीने परदेशातून परत येताना बाटलीतील द्रवरूपी साबण पहिल्यांदा आमच्या घरी आणला. कितीतरी दिवस शाम्पू आणि साबणाच्या वेगवेगळ्या बाटल्या ओळखण्यातच वेळ गेला. त्याची सवय होते ना होते ... माझ्या घरात एक परी मोठी होत होती.
एक दिवस शिल्पा कडे आम्ही दोघी गेलो होतो तर तिच्या लेकीने सुंदर सुंदर नानाविध रंगांचे , आकाराचे, वासाचे साबण बनवले होते. एक एक करताकरता दहा / बारा साबणाचे प्रकार आणि आकारही त्या दिवशी आमच्या घरात पर्यायाने आयुष्यात आले आणि चौकोनी साबणाच्या आकाराला तडे गेले. तरीही एक गोष्ट कायम होती, केसांसाठी शाम्पू आणि अंघोळीला साबण, त्यात फारसा बदल झाला नव्हता. शिकेकाईची जागा शाम्पू ने घेतली होती आणि साबणाची द्रवरूप किंवा अनेकविध आकाराउकारातल्या साबणाने इतकाच काय तो बदल.
परी मोठी होत होती तसे तिचे भावविश्व आणि साबण विश्व देखील विस्तारत होते. चेहेऱ्याची वेगळी बाटली, नखांना वेगळी, अंघोळीची वेगळी त्यात भर intimate wash ची. लेकीच्या निमित्ताने साबणाच्या जाहिराती विशेष लक्ष वेधायला लागल्या. मग लक्षात आले हल्ली प्रत्येक गोष्टी साठी वेगळा साबण असतो. हँड वॉश वेगळा, मेनीक्युअर पेडिक्युअर साठी वेगळा, चेहेऱ्याचा वेगळा, अंघोळीसाठी सुद्धा कितीतरी तऱ्हा सॉफ्टफिल (मऊ सुत), स्क्रबर (साबणात रवा टाकल्यासारखा), आयुर्वेदिक त्यातही लिंबोणीचा पाला आणि कोरफड ला जास्त मान... प्रत्येक साबणाला पाच मिनिटं द्यायची म्हंटली तरी साधारण रोज अर्धा तास तरी वाया जाणार. एवढं करूनही परत महिन्याच्या महिन्याला ब्युटी पार्लर ची नेमाने वारी करणारे असंख्य जीव आजूबाजूला आहेतच की. मग इतके नानाविध साबणाचे प्रकार आणून, वापरून काय फायदा ??
साबून की शकलं मे झाक नुसता ... हुउऊऊऊ आमच्या वेळी नव्हतं अस काही.
बहुदा त्यामुळेच शाळेत आणि क्लास ला आपण वेळेत जाऊ शकत होतो. आपल्या शिक्षणात साबणाचा इतका हात ( फेस व्हॅल्यू) असेल असे वाटले नव्हते.
कळावे, लोभ असावा
- स्वाती आवटी दीक्षित
No comments:
Post a Comment