टिक टिक वाजते डोक्यात
धड धड वाढते ठोक्यात...

सकाळी सकाळी पितामह भीष्माचार्य दूरचित्रवाणी वर आले आणि सुट्टी तीन(३) तारखेपर्यंत वाढवल्याचे सांगितले. का माहीत नाही पण एकदम मस्त वाटले. धावपळ सुरू व्हायला अजून थोडे दिवस आहेत तर. अजून थोडा वेळ स्वतःसाठी मिळणार. अजून थोडे मुलीबरोबर राहायला मिळणार. कालच नविन ब्लॉग
नोंदवला, त्यात भर टाकायची होती, ते ही काम मार्गी लागणार. अजून काहीतरी नवीन शिकता येईल असेही वाटले.
मैत्रिणींशी बोलताना शिल्पा म्हणाली ती ऑनलाइन कोर्स करते आहे. लगेच ठरवले करूयात.

थोडावेळच, मग आठवले सतत नवीन काहीतरी शिकत रहायचे आणि आधी शिकलेले मागे टाकायचे असेच चालू आहे गेले कित्येक वर्ष. आता हातचे सोडून पळत्या पाठी नाही धावायचे.
आठवता आठवता लक्षात येत गेले, हे इतके कमी दिवस कसे पुरतील सगळ्या सुटलेल्या गोष्टी संधायला ?? इजा-बिजा-तिजा करून झाले, पण काही ठरेना की नेमके कोणाला एकाला न्याय द्यायचा ते ?? शेवटी चित्रकलेचे कागद आणि DSLR कॅमेरा बाहेर काढला. छापा-काटा केला, कॅमेऱ्याचा पहिला नंबर लागला. आधी कॅमेऱ्याला सगळ्या बाजूने पाहिले, प्रेमाने अंजारले गोंजारले, बॅटरी चार्ज केली, थोडा वेळकाढूपणा केला पण काही केल्या ती बटणं ओळखीची वाटेनात. लेन्स बदलून झाल्या, एक दोनदा निशाणा लावून झाला. फोटो पण काढून बघितला, छ्या....  काही जमेना. पहिल्यासारखा काही ह्या कॅमेऱ्याला फोटो काढता येत नाही आता की कॅनन वाल्यांनी पहिल्या नंबर चे प्रमाणपत्र चुकून दिले होते आपल्याला, काही कळेना. कंटाळून कॅमेऱ्याला परत बॅग चा रस्ता दाखवला. पण अशी हार नाही मानायची. परत शिल्पाशी बोलू आणि डिजिटल फोटोग्राफीचा ऑनलाइन वर्ग करू असे ठरवून एक विषय सम्पवला.

कागद पूर्ण गम्मत बघतच होते. त्यांनी वाकुल्या दाखवल्याचा भास झाला. मग ठरलेच ... वाकुल्या दाखवणाऱ्यांचेच तोंड काळे करायचे. HB पेन्सिल चे हत्यार उगारले आणि तावातावाने त्यांच्या अंगावर अक्षरशः धावून गेले. चित्रकला काय माझ्या डाव्या हाताच्या मळ, कधीही करू शकते मी... दांडगा विश्वास. कागदाला डावीकडून पाहिले, उजवीकडून पाहिले, वरून पाहिले, खालून पाहिले, उलट केला सुलट केला ... काय आणि कुठून सुरू करावे काही लक्षात येईना. पेन्सिल ला दोनदा टोक केलं, खोडरबराला उगाच कपड्यावर घासून स्वच्छ केलं. मग थोडे आठवायचा प्रयत्न केला पूर्वी पेन्सिल हातात घेतली की नेमके काय व्हायचे, चित्र कोणते काढायचे, कसे काढायचे, कुठे काढायचे कोण ठरवायचे हे सगळे?? मग लक्षात आले, हल्लीच्या पेन्सिलच चांगल्या नाहीत. पूर्वीचे कागद-पेन्सिल किती चांगल्या दर्जाचे होते. नुसते एका नजरेत चित्र सुचायचे आणि पूर्ण पण व्हायचे. पेन्सिली आणि कागदाचा दर्जा सुधारे पर्यंत काही ह्या फंदात पडायचे नाही.

शेवटी मदतीला धावून आली नृत्यकला. हिपहॉप करायचे काही आता वय नाही, कथक ला घरी गुरू कोण मिळणार ? त्यापेक्षा एकदा सुरू करून सोडून दिलेले सालसा च करून बघू. यु ट्यूब आणि आर्या आहेतच मदतीला. इथे काही घोळ होण्याची शक्यता नव्हती. हुश्श .... ठरले एकदाचे. लेकीने नमनालाच बंद पुकारला. 'नाही ग आई, मी नाही करणार तुझ्याबरोबर. सालसाला दोन(२) पार्टनर म्हणजे एक(१) मुलगा आणि एक(१) मुलगी लागते. दोन(२) मुली नाहीत' , 'अग , मी होते मुलगा, तू मुलगी' मी परोपरीने समजावण्याचा प्रयत्न केला. सगळ्या वकिलीने झक मारली पण मुलगी काही तयार झाली नाही.

हळू हळू गाडी सॉफ्ट टॉय मेकिंग, भरतकाम, विणकाम, शिवणकाम करत करत  वाचनाकडे वळली. बरीच पुस्तकं कधीपासून वाचायची राहिली होतीच, तीच संपवूयात आधी. एकदम हायसे वाटले, एका ठिकाणी बसायचे आणि नुसती पाने उलटायची.. वाटले बसून, वाटले टेकून, वाटले चालून, वाटले उभ्याने कसेही वाचता येईल. शिवाय फार पसारा ही होणार नाही. बुकमार्क शोधून काढले आता फक्त पुस्तक हातात घ्यायचा काय तो अवकाश आणि आठवले ......... पुस्तकांची कपाटे तर ऑफिस मध्ये नेऊन ठेवली आहेत आणि बाहेर तर पडायचे नाही.... आता?
चोर नजरेने बघून घेतले चित्रकलेचे कागद आणि पेन्सिल आपल्याकडे बघत तर नाहीत? हळूच बुकमार्क खणात सरकवले.

ह्या सगळ्या रामायणात अख्खा दिवस वाया गेला. उद्या परत मैत्रिणींना शरण जाऊन निर्णय घेऊ असे ठरवून म्हणजे पक्के ठरवूनच सगळा पसारा आवरता घेतला.

कळावे, लोभ असावा

- ॲड स्वाती आवटी दीक्षित